Maestrova priča nad pričama

Politika 07.11.2019 18:31
Maestrova priča nad pričama


Ako iko zna da dopre do srca gledalaca, da zagolica maštu i ispuni oči bojama, a uši muzikom, onda je to legendarni španski scenarista i reditelj Pedro Almodovar. Čini on to i sada, sa filmom „Bol i slava” u kojem ima nešto malo iz filmova „Sve o mojoj majci” i „Vrati se” i mnogo toga ličnog.



On sada i gledaoce i samog sebe suočava sa težinom nagomilanih godina, sa bolestima koje idu sa starošću uzrokujući često i krizu u stvaralaštvu, a ovakva vrsta suočavanja provocira i suzu u oku. U „Bolu i slavi” Almodovar nam upravo i priča o tome – o često parališućim fizičkim bolovima izazvanim boleštinama od kojih se ne umire (migrene, nesnosni bolovi u leđima i želucu...), ali se strašno pati, i o teretu slave i visokih očekivanja onih koji ga okružuju, što dovodi do prestanka želje za pisanjem i stvaranjem filmova. Rediteljeva najveća noćna mora.

Kao da je Almodovar na trenutak zastao da bi se suočio sa svojom prošlošću i svojom sadašnjošću, načinivši pun krug i svojih sećanja i svog umetničkog života. Ovo zato i jeste film i o sećanju i stvaranju, o mladosti i njenom gubitku. Film koji kruži oko ideje umetnosti kao samokreacije. I moćno delo u kojem je Almodovarova strast prema filmu iskazana u svakom kadru.

„Bol i slava” iz svih ovih razloga i jeste njegov samoreflektujući film. Sa posebnim akcentima: na detinjstvo, majčinsku figuru uz koju je odrastao, na seksualno buđenje i otkrivanje homoseksualnog opredeljenja (na prvu i jedinu veliku ljubavnu vezu koju je imao), na uticaje katolicizma tokom odrastanja i školovanja, na prve filmove koje je stvarao i pogubni uticaj Madrida u koji se iz La Manče doselio. Postavljen kao Almodovarova priča nad pričama koje je u prethodnim filmovima ispričao. Kao neka vrsta vrednovanja svih rediteljevih neodbačenih sećanja.

Okupio je oko sebe verne saradnike sa kojima je toliko puta prolazio kroz izazove. Ima čak i fizičkih sličnosti samog reditelja sa glavnim filmskim likom – slavnim španskim rediteljem Salvadorom Maljom, odnosno sa glumcem Antonijom Banderasom sređenim tako da u filmu čak i fizički liči na Almodovara. Ništa nije slučajno. Almodovar i Banderas su mnogo puta sarađivali. Njihove energije su stopljene. Jedan drugog nastavljaju. Ovo je vanserijska, možda i životna uloga Antonija Banderasa...

Lik Salvadorove majke iz mlađih dana tumači jedna od Almodovarovih glumačkih muza – Penelope Kruz (u liku ostarele majke pojavljuje se izvrsna Hulijeta Serano). Majka je u filmu namerno idealizovana, nju vidimo kroz oči deteta, malog Salvadora. Najuzbudljivije i najdirljivije su upravo one bajkolike scene nastanjenja u preuređenu pećinu, koja za malog Salvadora postaje neka fantastična teritorija u kojoj sedi njegova prelepa majka. Ta i takva idealizacija predvodi traganje za iskupljenjem kod odraslog Salvadora. On se oslanja na navodnu lepotu svoje prošlosti da zavara i prizna tugu svoje sadašnjosti...

Maestrova priča nad pričama

U filmu je blistava i ideja o postojanju lika glumca nazvanog Alberto Krespo, u izvedbi sjajnog baskijskog glumca Asijera Ečeandije, kao glavnog antagoniste (autobiografskom) liku reditelja. Salvador Maljo smatra da mu je upravo Alberto svojevremeno pokvario najznačajniji film i to postaje izvor veoma zanimljivog glumačko-rediteljskog nadmetanja...

Što se samog stila tiče i ovo je tipičan barokno-almodovarovski film. Raskošnog kolorita (direktor fotografije je njegov verni Hose Luis Alkain), fragmentarne naracije, veštačke simetrije i muzike koja dira sva čula (kompozitor Alberto Iglesijas). Zbog toga ga i volimo, zar ne?


Izvor



Dodaj komentar
  Anonimni komentar
Ime:
Lozinka:
  Zapamti me na ovom računaru

Naslov:
Pošalji mi svaki odgovor na moj komentar
Pošalji mi svaki novi komentar na ovaj članak