Alžir - Oaza koju turisti zaobilaze

Narodna Demokratska Republika Alžir, druga po veličini zemlja u Africi, nalazi se na severnoj obali afričkog kontinenta, gde izlazi na Sredozemno more. Samo petina teritorije Alžira se ne nalazi u Sahari i taj deo zemlje je najgušće naseljen. Graniči se sa Tunisom, Libijom, Nigerom, Malijem, Mauritanijom, Zapadnom Saharom i Marokom. Nekada je Alžir, kada je reč o turizmu, bio u istoj ravni sa Marokom. Međutim, građanski ratovi doveli su do toga da samo uporni turisti ne posustaju i još uvek posećuju ovu neobičnu zemlju.

Bogata istorija Alžira vidljiva je na arhitekturi turskih palata, džamija, francuskih kolonijalnih kuća, modernih bulevara. Bab el-Oued za mnoge je najomiljeniji deo grada Alžira. Smešten je južno od centra i obiluje zanatskim radnjama i pijacama

PRVI UTISAK RAZOČARAVAJUĆI

Prvi utisak kada dođete u ovu zemlju najverovatnije će na vas ostaviti prljavština, prenaseljenost i loš životni standard. Tokom nekoliko decenija Alžirci su utrostručili stanovništvo. Čim izađete sa aerodroma videćete gomilu ljudi. Ipak, ovo je vrlo bogata zemlja sa velikim prirodnim resursima. Alžirci su, međutim, imali godine krvavih ratova i kada se tome doda striktna islamska vera (preko 90 %  stanovništva je muslimanske veroispovesti), svaki napredak i “približavanje” Evropi je onemogućeno ili veoma usporeno.

BORBA BERBERA, ARAPA I FRANCUZA

Drevni Alžir bio je naseljen uglavnom Berberima, a Rimljanima je bio poznat pod imenom Numidia. Alžirom su vladali Feničani, Kartaginjani, Rimljani i Vandali. Arapi su osvojili Alžir tokom 7. i 8. veka, a zatim ga naselili svojim stanovništvom.

Alžir su u Otomansku imperiju uvrstili Kair ad Din i njegov brat Aruj koji su alžirsku obalu koristili kao bazu za piratske pohode. Njihova piraterija je vrhunac dostigla oko 1600. godine, a posle se centar aktivnosti pomera u Libiju. Pod izgovorom uvrede njihovog konzula, Francuzi su izvršili invaziju na Alžir 1830. godine. Žestok otpor ljudi kao što je Emir Abdelkader usporilo je osvajanje Alžira koje je tehnički kompletirano tek početkom 20. veka. Desetine hiljada doseljenika iz Francuske, Italije, Španije i sa Malte došlo je u alžirsku primorsku ravnicu gde su osnivali farme i zauzimela najbolje delove alžirskih gradova, koristeći francusku vladavinu i njenu konfiskaciju javnog zemljišta. Ljudi evropskog porekla u Alžiru bili su punopravni državljani Francuske počev od kraja 19. veka, za razliku od  većine alžirskih muslimana koji su ostali izvan francuskog zakona i nisu imali ni francusko državljanstvo ni pravo glasa.

Prva ideja o nezavisnosti rađa se za vreme Prvog svetskog rata. Alžir je stekao nezavisnost od Francuske 1962. godine i od tada je na vlasti Nacionalni front oslobođenja. Svaki alžirski predsednik po ustavu mora biti musliman. Tokom 90-tih godina Alžir je zapao u krvavi građanski rat, pošto je vojska sprečila islamističku političku partiju, Islamski front spasa, da preuzme vlast posle prvih višepartijskih izbora. Više od 100.000 ljudi je ubijeno, često u ničim izazvanim masakrima civila.

DOMINANTNA ARAPSKA KULTURA

Najjači uticaj na alžirsku kulturu imala je arapska kultura. U Alžiru se vodi neka vrsta rata među jezicima, u kome se vlast trudi da proširi upotrebu arapskog, a manjine se bore za očuvanje berberskog i francuskog. Alžirska muzika je mešavina arapskih i andaluzijskih uticaja. Alžirsko narodno pozorište predstavlja komade na arapskom. U slikarstvu dominiraju revolucionarne i socijalističke teme, a važan element kulture su i zanatlije koji uglavnom proizvode nameštaj, tepihe, grnčariju, proizvode od kamilje kože i nakit.

Glavni i istoimeni grad Alžira smešten je na samoj obali Mediterana, pa se u poslednje vreme zbog takvog položaja sve više širi prema jugu. Ime grada izvedeno je od arapske reči „al-jazā’ir”, što u prevodu znači ostrva. Nazivaju ga i El-Bahdja (beli grad) zbog dominantnih belih fasada

GRADOVI KAO OAZE

Alžirske oaze pobijaju evropske stereotipne pejzaže naselja sa palmama okruženim peščanim dinama, s obzirom na to da u ovom slučaju oaze predstavljaju veliki gradovi sa uređenim baštama urminih palmi, džamijama, prodavnicama i turističkim atrakcijama. Glavni i istoimeni grad Alžira smešten je na samoj obali Mediterana, pa se u poslednje vreme zbog takvog položaja sve više širi prema jugu. Ime grada izvedeno je od arapske reči „al-jazā’ir”, što u prevodu znači ostrva. Nazivaju ga i El-Bahdja (beli grad) zbog dominantnih belih fasada. Grad je smešten između Sredozemnog mora sa jedne, i strmih, šumom obraslih brda sa druge strane. Moderan deo grada smešten je uz obalu, dok se stari deo penje uz strma brda i vodi do Kasbah distrikta, tj. do citadele. Panoramom dominira mnoštvo džamija, kao i lavirinti načičkani belim kućama.

Bogata istorija Alžira vidljiva je na arhitekturi turskih palata, džamija, francuskih kolonijalnih kuća, modernih bulevara. Bab el-Oued za mnoge je najomiljeniji deo grada. Smešten je južno od centra i obiluje zanatskim radnjama i pijacama. Suveniri su uglavnom ručni radovi zanatlija koji najviše izrađuju tepihe, grnčariju, srebrni nakit i proizvode od kamilje kože.

Notre Dame d’Afrique je bazilika sa kraja 19. veka. S obzirom na to da je smeštena na oko 120 m visine, žičara je jedino prevozno sredstvo koje vodi do nje.

Maquam E’ chahid je spomenik podignut kao sećanje na alžirski rat za nezavisnost. Izgrađen je u obliku tri uspravna palmina lista, a na vrhu svakog od njih je statua vojnika.